Mamma Gógó

Nú er ég hætt að bíða eftir Friðriki og ætla að drífa þetta blogg af! 

Mamma Gógó er semsagt ný íslensk kvikmynd í leikstjórn Friðriks Þórs Friðrikssonar. Hún er að einhverju leyti sjálfsævisöguleg, ég geri mér ekki fyllilega grein fyrir hversu mikið því ég veit í raun voða lítið um Friðrik Þór! Hún fjallar semsagt um son (skrítið orðalag en hann hét ekki neitt!) sem er kvikmyndagerðamaður og er leikinn af Hilmi Snæ. Hann á aldraða móður sem er kölluð Gógó, er ekkja og býr ein. Systkinin, kvikmyndagerðamaðurinn á tvær systur, eru farin að hafa áhyggjur af því að það sé farið að slá út í fyrir mömmu gömlu en hún vill alls ekki fara á elliheimili. Þessar áhyggjur eru alls ekki ósanngjarnar þar sem alls kyns stórhættuleg óhöpp hafa komið upp. 

Ég hef ákveðið að líta á myndina sem mikið sjálfsævisögulega frekar heldur en lítið og geri því ráð fyrir því að þetta viðfangsefni hafi verið erfitt fyrir Friðrik. Bæði er hann að gera upp erfiðan tíma í sínu lífi og einnig að fást við þennan ógnvekjandi sjúkdóm alzheimer. Mér fannst þess vegna skrítið að handritið skyldi ekki vera betur uppbyggt. Fókusinn fór af þjáða listamanninum sem er að reyna að komast af á listinni einni saman og svo allt í einu algjörlega yfir á móður hans og líf hennar með alzheimer. Mér fannst maður einhvern veginn skilinn eftir í lausu lofti með átök listamannsins. Það var eins og það hefði gleymst að klára hans sögu eða nokkrar senur óvart klipptar út. Hringurinn lokaðist aldrei. Þetta byggi ég sérstaklega á því að sífellt var verið að hamra á því að þessi óvinsæla mynd hlyti að fara að fá einhver verðlaun og þannig en svo kom aldrei í ljós að hún fékk tilnefningu til Óskarsverðlaunanna! 

En líka vegna þess að það voru augljóslega vandamál í hjónabandi hans og konunnar hans sem var ekkert tekið á. 

Hins vegar fannst mér góð nálgun hans á alzheimernum. Þessi sjúkdómur er svo hræðilegur, ég þekki það örlítið af eigin raun, og það er erfitt að missa manneskju svona frá sér andlega þó svo að hún sé algjörlega til staðar líkamlega. Persónan er farin. Atriðið þar sem Hilmir heimsækir móður sína og spyr hana hvar hún sé eiginlega fannst mér átakanlegt og fallegt. Eins var atriðið þar sem barnakórinn heimsækir elliheimilið og gamalmennin syngja sum með alveg einstakt og kallaði fram tilfinningar hjá áhorfandanum. Það var líka gaman að sjá notkunina á klippum úr myndinni 79 á stöðinni þó svo að mér finnist alltaf hálfhallærislegt þegar "draugar" fade-a inn og út. 

Það sem mér fannst óþægilegast við myndina var samt án vafa að hún var einhvern veginn tímalaus en samt alls ekki! Þar sem þetta er byggt á hans ævi og Börn náttúrunnar var mynd sem var til í alvörunni staðsetti ég hana ósjálfrátt strax þarna einhver staðar á árunum '90-'91. Svo var klippt og þá kom í ljós glænýtt hús (sem ég veit af tilviljun að var byggt ca. 2008). Seinna er talað um íslenska erfðagreiningu og vitnað til upphafs hrunsins og þar með er tíminn alveg kominn í rugl! Þegar að Gunnar sækir Kristbjörgu svo þegar hún ætlar að planta blómi hjá minnisvarða hans sést greinilega ártalið 2010 í framrúðu bílsins. Það var svo augljóst að það var eins og þessu merki hafi verið plantað þarna til þess að taka af allan vafa en það hafði ekki tilætluð áhrif! Það er ekkert mál að gera tímalausa mynd. Oftast tekur áhorfandinn ekkert eftir því en það var alls ekki skýrt í Mömmu Gógó hvenær í ósköpunum hún gerðist og það var óþolandi. Að mínu mati hefði verið langskemmtilegast að taka út allt kreppurugl, þennan 2010 miða og láta hana bara gerast fyrir 20 árum þegar Börn náttúrunnar kom út og allt þetta gerðist hjá leikstjóra. 

Hilmir Snær fannst mér góður í aðalhlutverkinu og Kristbjörg Keld skilaði sínu líka vel. Leikurinn fannst mér frekar stirður framan af en batnaði eftir því sem á leið myndina. Systurnar fannst mér alveg glataðar! Sem kom mér á óvart þar sem að ég hef bara séð gott frá þessum leikkonum. Ég kenni aðallega handritinu um allar misfellur í leiknum. 

Þegar allt kemur til alls er þetta skemmtileg og heillandi saga sem var bara engan veginn komið nægilega vel til skila. Það hefði mátt eyða mikið meiri tíma í að fínpússa handritið og söguna. 

Bjarnfreðarson

Þegar ég fór loks á Bjarnfreðarson þá hafði ég heyrt svo margt um hana að það var ekki annað hægt en að vera með ákveðnar væntingar. Ég er enginn sérstakur aðdáandi vaktanna og var því voru þær reyndar ekkert gríðarlega miklar. 

Ég ætla ekki að eyða tíma mínum eða lesenda í að útlista söguþráð myndarinnar þar sem ég geri ráð fyrir því að flestir hafi séð myndina eða viti allavega út á hvað hún gengur. 

Fyrir það fyrsta fannst mér myndin strax byrja vel, flott atriðið í byrjun og hvernig titill myndarinnar kom fram. 

Smáatriði en eitthvað sem ég tók eftir! Í öðru lagi er hún vel leikin. Tríóið; Jón, Jörundur og Pétur, er náttúrulega orðið svo sjóað í karakterunum sínum og það hefur augljóslega svo mikil karaktersköpun átt sér stað að samskiptin milli þeirra flæða einstaklega vel. Manni verður alveg illt í enninu við að horfa á grettur Jóns Gnarrs. En það sem mér fannst skemmtilegast hugsa ég við myndina var þessi viðhorfsbreyting sem áhorfandinn fær á Georgi. Ég sá alla Dagvaktina og nokkra þætti úr bæði Nætur-og Fangavaktinni og var sjálf farin að fyrirlíta Georg og hata. 

Hann virti engin landamæri og kom illa fram við Ólaf og Daníel, sem liggja reyndar vel við höggi sakir aumingjaskapar og heimsku. Ég veit að ég er að tala um tilgang myndarinnar, þ.e. viðhorfsbreytingin til Georgs, en því finnst mér ennþá heldur að ég verði að minnast á það því að mínu mati heppnaðist það vel. 

Allar tökur sem áttu að gerast í fortíðinni fannst mér virka vel en þannig fer oft í taugarnar á mér. Þær hindruðu alls ekki flæði myndarinnar eins og oft er með svona innskot heldur urðu ómissandi þáttur. Ágústa Eva var fín í hlutverki Bjarnfreðar, þær Margrét Helga eru með skemmtilega líkan munnsvip sem fékk oft að sjást og gerði það að verkum að ég trúði því að Ágústa væri virkilega ung Margrét. Litlu Georgarnir voru sympatískir. Vá hvað yngsti var mikið krútt! 

Pétur Jóhann er að mínu mati (og pottþétt margra, margra annarra) langfyndnasti karakterinn. Hann er comic-relief í þessari hádramatísku sögu. Hnakkabrandararnir virkuðu vel og rosalega gaman að sjá Ólaf Ragnar loksins, LOKSINS, finna sig einhvers staðar! 

Jörundur leikur svo ótrúlega leiðinlegan og dull (kannski ekki rétta orðið.. pirrandi) karakter en hann gerir það ágætlega. Honum virtist eiga að vera mjög létt í enda myndarinnar sem var gott. 

Klippingin fannst mér vera æðisleg! Það var oft sem ég tók sérstaklega eftir góðri tímasetningu en núna í augnablikinu man ég ekki eftir einstaka atriði. Ég held að þetta hafi sérstaklega verið á eftir/undan fortíðarinnskotunum. Það er eitt þar sem Georg er í strætó og hittir Óla minnir mig. Klippingin fékk mig oft til þess að finna virkilega að þetta var eitthvað sem var að gerast inní höfðinu á Georgi. Það finnst mér oft vanta þegar minningar eru notaðar í bíómyndum. Því þessar minningar eru jú oftast bara til inní höfðunum á okkur!  En fyrir utan viðhorfsbreytinguna (óþjált orð!) hugsa ég að klippingin hafi verið uppáhaldið mitt. Myndatakan kemur líklega inní það líka en hún var fín líka. Hún var einhvern veginn mjög mjúk, myndavélin var oft látin renna inn í tökuna.. æi veit ekki alveg hvernig skal orða þetta betur! Vona að það skiljist.

Það sem er svo gott við Bjarnfreðarson er að hún endar vel. Eins og Ragnar Bragason sagði þá vildi hann láta myndina enda vel og sérstaklega þá út af því að vaktirnar enduðu allar svo illa. Ég er ánægð með þetta viðhorf hjá honum! 

Jæja, komið að lokaorðum hjá mér. Bjarnfreðarson er vel gerð og uppbyggð mynd. Leikurinn er góður og sagan virkar. En líklegast verð ég að vera í mótsögn við sjálfa mig eftir að hafa skrifað þessa umsögn og segja að kannski mögulega fór ég á hana með of miklar væntingar, svona í undirmeðvitundinni. Ég varð ekki eins hrærð og margir hafa verið og mér fannst það frekar leiðinlegt! Ég er þess vegna smá á la-la skoðuninni með þessa mynd. Ekkert að henni í rauninni en hún náði ekki alveg til mín eins og ég hafði búist við. Ég verð samt að segja að ég er hrifin af því hvað Ragnar er að gera og hlakka til að sjá meira af hans verkum á komandi árum!

Sherlock Holmes

Í gærkvöldi ákvað ég að rífa mig upp úr veikindakvöldi og kíkja í Kringlubíó. Ég fór með miklar væntingar á þessa stórmynd leikstjórans Guy Ritchie! 

Sherlock Holmes og trausti félagi hans John Watson ná loksins Lord Blackwood sem er galdramaður og koma honum í snöruna. Málin flækjast hins vegar allverulega þegar hann virðist hafa gengið út úr gröf sinni lifandi! Þeir reyna að finna Blackwood en vita ekki alveg við hvaða öfl þeir eru að stríða. Sagan flækist enn frekar með yfirvofandi trúlofun Watsons og tilkomu Irene Adler, sem er eina konan sem Sherlock hefur elskað - eða elskar. 

Augljóslega afskaplega mikið lagt í þessa mynd. Leikmyndin var virkilega flott en það fór smá í taugarnar á mér hvað ég gat ekki hrist þá tilfinningu af mér hvað það hefur sjúklega miklum pening verið eytt í þetta! En það er bara ég. Það tókst að mynda annan heim í myndinni, mér fannst ekki eins og þetta ætti bara að gerast fyrir löngu síðan heldur einhvern veginn líka annars staðar. Líklega vegna þess að þetta er gert eftir frægum sögum Conans Doyle. Já það tókst að skapa þennan heim sem Doyle skapaði í bókum sínum! Sem er vel af sér vikið. Það sama má segja um búninga. Vel heppnaðir en dollaraseðlarnir alveg drupu af sérhverri tölu. 

Myndatakan var uppáhaldið mitt! Fullt af sérstökum og úthugsuðum skotum. Mér fannst ótrúlega flott atriðið þegar húsið springur! (Þeir sem hafa séð myndina vita um hvað ég er að tala.) Ooo svo mörg flott skot. Til dæmis þegar Lord Blackwood talar við Sherlock í fangelsinu og er að segja honum að hugsa um þetta í víðara samhengi. Nálægðin við karakterana varð mjög mikil þar sem krafðist þess að maður fylgdist grannt með! Það voru líka nokkur atriði þar sem maður fær aðeins að gægjast inn í huga Sherlocks og sér hvað hann ætlar að gera næst og hvernig hann útskýrir af hverju hann gerði þetta en ekki hitt, þetta var notað í bardagasenum hans, sem mér fannst virkilega kúl og voru í uppáhaldi hjá mér. Jæja thumbs up fyrir skemmtilega og stundum óhefðbundna og óvænta myndatöku! 

Robert Downey Jr hefur verið í uppáhaldi hjá mér síðan ég sá Kiss kiss bang bang árið 2005 en af einhverjum ástæðum fannst mér sú mynd algjörlega frábær! (Sá hana svo nokkrum árum síðar og var ekki alveg jafn uppnumin en Robert er engu að síður snillingur.) Nú er hann aðalmaðurinn í myndum eins og Iron Man og Tropic Thunder. Gott hjá honum. Hann skilaði sínu alveg flekklaust sem Sherlock. Hann varð svo yfirgengilega svalur karakter í höndum Roberts, og auðvitað handritshöfundana. En samt sá maður viðkæmnina sem leyndist í honum. Jude Law var fínn líka sem Watson. Soldið aumingjalegur sem hentar karakternum vel. Rachel McAdams er náttúrulega gullfalleg og líka í uppáhaldi hjá mér! Þetta eru augljóslega fyrirtaksleikarar sem skiluðu sínu. Mark Strong fannst mér líka mjög góður í hlutverki Blackwoods. Hann hafði einhvern veginn alveg rétta útlitið og var gerður soldið vampírulegur sem passaði vel. Hann virtist mjög jarðbundinn og fastur fyrir sem mér fannst algjörlega gera karakterinn að þessum kalda, valdagráðuga manni sem hann er. Ég var ánægð með að muna ekki eftir honum úr neinni annarri mynd. Skemmtilegur leikari þarna á ferð grunar mig. 

Kannski ekki margt fleira sem ég hef að segja um Sherlock Holmes. Ég fór á myndina með miklar væntingar og hún stóðst alveg undir þeim. Hún var fyndin og hélt manni allan tímann. Söguþráðurinn var skýr í gegnum alla myndina og ég hafði bara virkilega gaman af þessari mynd. Mæli algjörlega með henni sem 2 klukkustunda afþreyingu! 

Eitt sem fór í taugarnar á mér svona að lokum. Hvernig hún endaði svo augljóslega þannig að það væri hægt að gera aðra mynd! Það var algjörlega ónauðsynlegt. Kommon, það veit hver maður að ef hún gengur vel verður gerð Sherlock Holmes the sequel eins og er Hollywood vaninn. Það var engin ástæða til þess að troða því uppá mann þegar myndin var í raun búin. 

Le petit Nicolas

Í vikunni varð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að sjá Le petit Nicolas á frönsku kvikmyndahátíðinni. 

Myndin, sem er öll á frönsku, gerist á 6. áratugnum og fjallar um Nicolas. Nicolas er í drengjaskóla þar sem hann á mikið af vinum og er með góðan kennara. Strákarnir í bekknum eru óþægir en samt aldrei hrekkjóttir. 

Nicolas á góða foreldra. Pabbi hans vinnur á skrifstofu en segist hafa getað orðið hjólreiðakappi eða annað enn áhugaverðara ef hann hefði ekki gifst mömmu Nicolasar. Nicolas elskar mömmu sína mikið. Hún vinnur heima við, eldar og sér um heimilið og er Nicolasi góð. Þegar Joachim, einn af félögum Nicolasar, kemur seint í skólann einn daginn með þær fregnir að hann hafi eignast lítinn bróður fara ýmsar hugmyndir að brjótast um i kollinum á Nicolasi. Joachim ber neflilega litla bróður sínum ekki fallega söguna og segir hann aðeins vera til vandræða. Nicolas misskilur ýmislegt varðandi hegðun foreldra sinna, trúir því að mamman sé ólétt og að nú ætli þau að losa sig við hann. Hann leitar ýmissa leiða til þess að koma í veg fyrir þetta með hjálp félaga sinna, Alceste, Clotaire og fleiri.

Jæja, hvar skal byrja? Öll umgjörð um myndina var framúrskarandi. Þessi 1950 andi náði algjörlega fram. Leikmyndin var semsagt flott. Heimili foreldrana þetta týpíska 1950 heimili, skólinn mjög ólíkur okkar nú á dögum þar sem fingramálverk krakkanna prýða veggi og einnig utandyra. Maður fékk tilfinningu fyrir að Nicolas byggi í fremur litlum (ekkert miðað við Ísland auðvitað) bæ þar sem strákarnir gátu leikið sér úti án þess að foreldrar þeirra hefðu áhyggjur. Búningarnir voru líka einstaklega skemmtilegir. Allir strákarnir alltaf vel til hafðir í stuttbuxum og fínum jökkum með litlu skólatöskurnar sínar í hendinni. Alveg yndislegt! 

Myndatakan var fremur standard. Eitt mjög skemmtilegt skot þar sem foreldrar Nicolasar eru að fara með hann í skógarferð en hann heldur að þau ætli að losa sig við hann þar. Þá situr hann í aftursætinu á bílnum og myndavélin súmmar inn á hann meðan bíllinn er á ferð og það verður mjög skýrt hversu hræddur hann er! En mjög fín þrátt fyrir einfaldleika. 

Tónlistin! Skemmtileg! Gaf manni algjörlega tilfinninguna fyrir því að maður væri að horfa á mynd um unga stráka, sakleysi þeirra og uppátæki. Mjög krúttleg og passaði fullkomlega inn í!

En þar sem Le petit Nicolas er byggð á frægum sögum sem hafa notið mikillar hylli víðs vegar um heiminn kemur kannski ekki á óvart að það skemmtilegasta við myndina voru karakterarnir. Allir litlu strákarnir með sín séreinkenni. Alceste, besti vinur Nicolasar sem borðar endalaust, dekurstrákurinn Geoffrey sem fær allt sem hann vill út af því að pabbi hans er svo ríkur, Eudes þessi sterki, Agnan sem var kennarasleikjan og Clotaire, sem var minn uppáhalds! Clotaire er neðstur í bekknum. Hann er svona goofy-looking, mjór, hár og með stór augu. Hann getur aldrei svarað spurningu réttri og er alltaf að lenda í skammarkróknum af því að hann er svo sveimhugi og fylgist ekki með. Hann var algjört krútt! Mamman og pabbinn voru skemmtileg en frekar týpísk samt. Mamman átti reyndar frábæra senu þegar yfirmaður mannsins hennar og konan hans koma í mat. VÁ! Rosalega fyndið. 

Persónusköpunin og karakterarnir væru samt algjörlega til einskis ef að leikurinn er slæmur. En það var nú ekki vandamálið. Allir litlu strákarnir stóðu sig frábærlega og skiluðu sínu með glæsibrag. Það er enginn einn sem mér finnst ég knúin til þess að minnast á. Þeir voru allir með sinn karakter á hreinu og urðu alveg sín persóna. Snilld. Foreldrarnir léku sinn part líka vel og kennarinn. Allt til fyrirmyndar. En eins og ég segi, enginn sem stóð uppúr. 

Sagan sjálf er mjög skemmtileg. Hún er einföld og stundum fyrirsjáanleg en það virkar í þessum einfaldleika sem myndin leggur upp með. Sem gæti stafað af því að þetta er barnamynd :) Nei, fjölskyldumynd! Það er afskaplega mikið af steríótýpum, þá ber helst að nefna pabbann og mömmuna sem er þreytt á að vera "bara" húsmóðir og vill meiri þekkingu og bílpróf. En það fór engan veginn í taugarnar á mér. Þetta var sæt saga. Það besta við myndina var samt hiklaust hversu fyndin hún var! Það er svo gaman þegar myndir verða bara áreynslulaust fyndnar. Ég algjörlega þoli ekki augnablikin í bíó þegar ég veit að ég á að vera að hlæja og hálfur salurinn hlær kannski en bara það að ég EIGI að vera að hlæja höndla ég ekki! Þessi mynd var algjörlega laus við alla þannig tilgerð. Hún var bara fyndin og það náði ekkert lengra. 

Mæli með Le petit Nicolas. Veit reyndar ekki hvort að það sé enn verið að sýna hana á franskri kvikmyndahátíð en hún er allavega frábær og virkilega góð feel-good mynd! Og hún er á frönsku! Sem ég skildi meira af heldur en í síðustu mynd :) (sérstaklega þegar ungu strákarnir töluðu) 

Takk fyrir lesturinn!

Romy and Michelle's High School Reunion

Þessa mynd sá ég fyrst þegar hún kom út fyrir löngu og mundi fátt nema að mér hafði fundist hún ótrúlega skemmtileg! Ég sá hana aftur núna um daginn þegar ég lá heima veik með sýkingu í hálsinum og hafði gaman af en af allt öðrum ástæðum en áður.

            Romy and Michelle eru bestu vinkonur og hafa verið frá því í High School. Þær eru algjörar samlokur og búa ennþá saman 10 árum eftir útskrift. Þegar Romy hittir gamla skólasystur þeirra, sem þær minnast sem algjörs fríks, fréttir hún af 10 ára reunioni skólans og vinkonurnar taka smá trip down memory lane. Þá kemur í ljós að í menntaskóla áttu þær fáa vini, voru taldar skrítnar og tilheyrðu engum sérstökum hópi. Þær ákváðu að eftir skólann myndu þær sko meika það í LA en það lítur ekki út fyrir það þar sem að þær eru báðar á lausu, Michelle er atvinnulaus og Romy hefur skítavinnu. Þær þrá ekkert heitar en að fara á endurfundina og láta alla krakkana sem litu niður á þær í high school virða þær vegna þess hvað þær eru núna successful í lífinu. Það verður erfitt þar sem þær eru það alls ekki.

            Þessi mynd er engin snilld það er alveg augljóst en hún er held ég mjög misskilin. Það sem ég held að fólk taki ekki eftir, og þá sérstaklega ameríkanar, er að hún er skemmtileg ádeila á alla umræðuna um þennan alræmda high school. Ég upplifði hana miklu meira eins og satíru (held reyndar að þetta sé ekki íslenskt  orð þó svo að það sé fullkomlega skiljanlegt) frekar en eitthvað annað.  Mér fannst eins og hver kjánahrollur sem ég fékk ætti að vera kjánahrollur á Ameríku og þetta geðveika high school æði sem tröllríður amerískri kvikmyndagerð. Mér fannst aulahúmorinn æðislegur og ég skammast mín ekkert fyrir það að segjast hafa skellt upp úr oftar en einu sinni og oftar en þrisvar! Endirinn er líka alltof mikil klisja til þess að hægt sé að taka þessa kvikmynd alvarlega og innsiglaði tilfinninguna sem ég hafði alla myndina, þ.e. að hún væri léleg af mjög góðri ástæðu. Og ég hef aldrei séð mynd sem er léleg en það pirrar mig ekki heldur gleður mig! Virkilega sérstakt og þess vegna fann ég mig knúna til þess að spreða nokkrum orðum á hana.             

Yojimbo

Kvikmyndin Yojimbo frá árinu 1961 fjallar í extra stuttu máli um Sanjuro sem er samúrai, lífvörður, án húsbónda (master) og hefur engan til að vernda. Hann er að ferðast og kemur að litlu þorpi sem er stjórnað af tveimur mönnum, Sebei og Ushitora. Sanjuro verður lífvörður fyrir báða.

Yojimbo er afburða flott og vel gerð mynd. Ég þarfnast reyndar þjálfunar í að horfa á svona myndir vegna þess að mér fannst allt ganga frekar hægt og skrítið að hlusta á japönskuna. Ég gerði mér auðvitað enga grein fyrir því hvað þau voru að segja vegna þess að ég get ekki einu sinni raðað orðunum í frumlag, umsögn og andlag. Ég veit ekki einu sinni hvort að setningafræðin er þannig hjá japönum! Ég held líka að ég hafi oft hlegið þegar meiningin með myndinni var ekki að vera fyndin.

Ég fékk oft svona vestra tilfinningu. Bærinn sem er ekki nógu stór fyrir báða menn og gang-slagurinn þar sem hóparnir voru á móti hvor öðrum í bænum. Akira Kurosawa einblínir samt ekki á að hafa hana fulla af bardögum heldur leggur hann áherslu á að byggja á góðum grunni. Byrjunarskotið aftan á samúraiann er mjög flott og skemmtilegt að sjá ekki strax framan í hann heldur bara að sjá hann einan í eyðimörkinni. Toshiro Mifune er flottur í hlutverki Sanjuro og hann er góður karakter. Hann lætur sér annt um ókunnuga og það er eitthvað sem við mættum öll gera meira af! Maður gerir sér samt ekki alveg grein fyrir því hvort að hann hafi einfaldlega svona mikla ástríðu fyrir að bjarga sveitalubbum í litlum þorpum eða hvort honum leiðist bara svona mikið. Í byrjun hefur hann eins og áður sagði ekkert að gera og veit ekki hvaða stefnu hann á að taka, fyrr en hann hendir upp prikinu.

Já ég hugsa að myndatakan sé það flottasta í myndinni. Það er svo margt sagt með henni án þess að nota orð og ég sá mörg skot sem hefðu getað verði málverk eða ljósmyndir. Ég hugsa að það hefði ekki breytt miklu fyrir mig ef að þetta hefði verið mynd án hljóðs. Ég lét kannski japönskuna fara óþarflega mikið í taugarnar á mér en það kemur allt með kalda vatninu! (Kalda vatnið verandi það að horfa á fleiri japanskar myndir.)

Jæja ég hef ekki meiri tíma í þetta blogg því miður en þó svo að Yojimbo sé ekki uppáhalds myndin mín þá skildi ég vel af hverju hún er svona mikils virt í kvikmyndaheiminum.

Vicky Cristina Barcelona

Vicky Cristina Barcelona fjallar um Vicky og Cristinu sem fara til Barcelona, eins og titillinn gefur í skyn, yfir eitt sumar. Vicky er trúlofuð mjög stabílum og traustum manni (heldur dull samt) og ætlar að gifta sig um haustið.

Hana langar til Barcelona vegna þess að hún er við það að fá meistaragráðu í katalónskum fræðum og hefur áhuga á að skoða katalónskar bækur og skjöl. Cristina er hins vegar þessi rómantíska, hvatvísa týpa sem er stanslaust að leita að þessari einu sönnu ást og veit ekkert hvað hana langar að gera við líf sitt. Í Barcelona búa þær hjá frænda Vicky og konunni hans. Í byrjun er sagt frá því að þær séu sammála um allt nema ástina sem virðist í fyrstu vera stór gloppa í handritinu og fór í taugarnar á mér framan af.

En geymum það. Vicky og Cristina skoða Barcelona sem er ótrúlega heillandi borg og gaman að sjá þessa mynd núna eftir að hafa lært aðeins um borgina.

Ég hef nýlega lært um Gaudí, kirkjuna hans og fallega arkítektúrinn sem einkennir víst Barcelona. Vá hvað mig langar núna að fara þangað! Það er eitt af mörgu sem var sjarmerandi við myndina. Það er gríðarlega fallega borgin sem hún er tekin í, rólega spænska stemningin og auðvitað spænskan sem heyrðist af og til. En aftur að Vicky og Cristinu. Kvöld eitt fara þær á listasýningu og þar tekur Cristina eftir heillandi manni í rauðri skyrtu. Áhugi hennar er vakinn og glæðist ennfrekar þegar hún kemst að því að hann er listamaður og er nýskilinn við konuna sína eftir gríðarlega ástríðufullt hjónaband. Eftir listasýninguna fara þær Vicky út að borða og hver er þar nema Juan Antonio, listamaðurinn í rauðu skyrtunni.

Hann vill ólmur bjóða vinkonunum til Obtaviu, spænsk smábæjar, og á meðan Cristina er meira en lítið til í að koma með, vill Vicky ekki heyra á það minnst! En á endanum þiggja þær boðið og þar með hefst ævintýrið.

Vicky Cristina Barcelona er afskaplega sjarmerandi mynd. Full af ástríðu og rómantík. Hún flæðir áreynslulaust og handritið er mjög vel skrifað og skemmtilegt. Allar persónurnar virka raunverulegar og eru einstakar á sinn hátt. Sérstaklega fannst mér skemmtilegur hefðbundni bandaríski eiginmaðurinn sem endaði með miklu fallegri konu og býður upp á örugga framtíð en hvorki hvatvísa né ástríðufulla. Uppáhaldið mitt var samt sögumaðurinn! Það gaf myndinni skemmtilegan vinkil að hafa dimmraddaðan karlmann rekja sögu stúlknanna tveggja.

Hann var reyndar ekki beint karakter heldur var augljóslega reynt að gefa honum eins lítinn persónuleika og hægt var, en það var það sem gerði hann svona skemmtilegan! Það sem var svo skemmtilegt við söguna er að þetta sumar sem öll myndin fjallar um breytti einhvern veginn svo miklu hjá þessum stelpum en samt í rauninni engu. Mörgum gæti fundist þessi mynd algjörlega tilgangslaus en mér finnst þetta virka.

Svona er þetta í lífinu. Það breytist ekki allt með einu sumri á Spáni, flestir eru of hræddir fyrir alvöru áhættur og kjósa frekar að vera öruggir. Ég upplifði þetta sem svona örmynd, áhorfandinn fékk að líta við í lífi Vicky og Cristina á tímabili sem þær munu hugsa um alla ævi.

(Eða þú veist ef þær væru til í alvöru!)

Myndin hefur ekkert yfirbragð þessarar amerísku klisju rómantíkur sem fer svo ótrúlega mikið í taugarnar á mér! (Hvorki í fyrsta né síðasta sinn sem ég mun minnast á þetta!!) . Hún er frekar full af spænskri ástríðu sem er kannski klisja í sjálfu sér, bara ekki klisja sem fær mann til að langa að æla.

Eins og ég minntist á áður eiga vinkonurnar Vicky og Cristina að vera sammála um flest en mér fannst þær vera ósammála eiginlega alla myndina og þá helst framan af. Ég upplifði þær alveg sem svart og hvítt, bæði í útliti og persónuleika.

Þó tóku þær að líkjast hvor annarri eftir því sem leið á myndina, aðallega fór Vicky að líkjast Cristinu, og ég geri mér ekki grein fyrir því hvort að Vicky hafi alltaf verið þannig og að Barcelona hafi einfaldlega dregið þetta Cristinu-element fram í henni eða hvort að Barcelona hafi breytt Vicky. Ég upplifði Barcelona ferð þeirra frekar eins og breytingu fyrir Vicky en þá skil ég ekki þessa fullyrðingu í upphafi myndar um að þær væru sammála í einu og öllu fyrir utan ástina.

Þetta ruglaði mig alveg en ef til vill er ég að misskilja eða láta smáatriði fara of mikið í taugarnar á mér.

Myndatakan var stundum rosalega venjuleg en stundum óvenjuleg.

Mér brá stundum þegar ég bjóst við að það yrði klippt á karakter sem var að tala, eins og er vanalega gert, en í staðinn hélst skotið lengur. Æ erfitt að útskýra, þeir taka vonandi eftir þessu sem munu sjá myndina, en það gaf henni stundum svona viðtalslegt yfirbragð sem hentaði mjög vel. Þetta var eflaust allt úthugsað og ábyggilega mjög Woody Allen!

Ég var að flestu leyti mjög sátt með myndina. Leikurinn var skemmtilegur hjá flestum þó svo að mér finnist Penelope Cruz ofmetin. Ég meina hún stóð sig vel en þetta var ekkert til þess að missa sig yfir. Javier Bardem fannst mér skemmtilegur og eins og ég minntist á áður, bandaríski eiginmaðurinn.

Jæja nú er komið gott og að lokum langar mig bara að segja að Woody gerði virkilega góða mynd, hún breytir ekkert lífinu eða hugsanaganginum en þetta var prýðis afþreying. Plús að hann valdi sjúklega heitar konur til að leika í henni!